Η βολή- ρεκόρ του Τιμ Ντάνκαν, η αυτοκρατορική τάπα του Αλ Τζέφερσον στον Κόμπε Μπράιαντ, το εκπληκτικό κάρφωμα του Αντρε Ιγκουοντάλα, η άλει-ουπ συνεργασία του Κρις Πολ με τον Μπλέικ Γκρίφιν και στο νούμερο 1 το νικητήριο καλάθι του Ντιρκ Νοβίτσκι κόντρα στους Σέλτικς. Αυτά κι άλλα πολλά στο Top-10 της ημέρας.
Η κανονική σεζόν του NFL ‘11 τελείωσε την Πρωτοχρονιά, και ήταν μια από τις πιο περίεργες της σύγχρονης ιστορίας. Πριν ξεκινήσουν τα πλέι-οφ, το ερχόμενο Σαββατοκύριακο, κάνουμε μια ανασκόπηση στις ιστορίες, τις ομάδες, τους πρωταγωνιστές που μας καθήλωσαν αυτές τις 17 βδομάδες.
Ας εξηγήσουμε πρώτα αυτό το ‘περίεργη’ που είπαμε για τη σεζόν. Γιατί η αλήθεια είναι πως δε θα δεις ποτέ να ξεκινάει ένα κείμενο-ανασκόπηση γράφοντας “ήταν μια σεζόν ακριβώς όπως όλες οι άλλες, χωρίς καμία συγκίνηση”. Όμως αυτή η χρονιά ήταν πραγματικά περίεργη. Είδαμε και όμορφο football, αλλά η αίσθησή μας είναι πως το 2011 θα το θυμόμαστε πάντα για τους αστερίσκους του.
Για το λοκ άουτ που οδήγησε σε μια ολόκληρη μεταγραφική περίοδο συμπιεσμένη σε ένα τριήμερο, για τις δίχως προετοιμασία ομάδες που έφεραν τα πιο παράξενα αποτελέσματα, για τους διαρκείς τραυματισμούς, για την ανάδειξη αναπάντεχων ηρώων, για τους rookies που έκαναν τη διαφορά περισσότερο από ποτέ.
Ναι, καθαρά αθλητικά, η χρονιά ανήκει στους Packers και το 15-1 τους, ανήκει στη στρατηγική ανάπτυξη των 49ers, ανήκει στην επίθεση χάρμα οφθαλμών των Saints, ανήκει στην άμυνα των Ravens. Αλλά ακόμα περισσότερο, θα την θυμόμαστε για μια σειρά από ήρωες και αντι-ήρωες. Να τι κρατάμε από το NFL ‘11:
Η ταραχώδης άνοδος του Tim Tebow
Είτε είσαι πιστός είτε αλλόθρησκος, είναι δύσκολο να αρνηθείς πως η ‘δευτέρα παρουσία’ μέσω της άφιξης του #15 στο βασικό σχήμα των θλιβερών Denver Broncos, δεν είναι η ιστορία που χαρακτηρίζει τη σεζόν. Μεγάλος κολλεγιακός ήρωας, όσο και λατρεία των απεγνωσμένων οπαδών στο Ντένβερ, ο Μεσσίας Tim οδήγησε την ομάδα του σε μια σειρά από αδιανόητες ανατροπές, οι οποίες όλο και περισσότερο αγνοούσαν τη λογική και τους συμβατικούς κανόνες εξέλιξης ενός αγώνα NFL και ισορροπούσαν στο μεταφυσικό.
(Η πίστη του Tim Tebow, που με την ενθάρρυνση και του ίδιου έγινε τελικά κεντρικό σημείο αναφοράς για την προσωπικότητά του, οδήγησε πολλούς αρθρογράφους σε τέτοιου είδους παραλληλισμούς - μεταξύ αυτών και εμάς. Άλλοι με διάθεση χιουμοριστική, άλλοι με ενδιαφέρον κοινωνιολογικό, μερικοί ακόμα και με προσέγγιση απόλυτα σοβαρή, αναρωτήθηκαν για το ρόλο του θείου στην άνοδο των Broncos υπό την ηγεσία του Tebow. Είναι δηλαδή ζόρικα τα πράγματα.)
O νεαρός quarterback δεν διαθέτει (ούτε πρόκειται ποτέ να αναπτύξει, ας είμαστε ρεαλιστές) τα στοιχειώδη χαρακτηριστικά που απαιτούνται για τη θέση: Μπλέκεται πολύ εύκολα σε κουβάρια αμυντικών, αργεί να πασάρει, και φυσικά δεν ξέρει να πασάρει. Γι’αυτό και η επιτυχία του τον έκανε αξιοθαύμαστο φαινόμενο. Τα νούμερά του ήταν και είναι τραγικά. Ο John Elway ποτέ δεν τον αγκάλιασε ή τον αναγνώρισε ως μελλοντικό QB της ομάδας - ένιωθες διαρκώς πως περιμένει τη στραβή για να πει στο κοινό της ομάδας, “Βλέπετε; Το παιδί δεν κάνει! Μπορώ τώρα να πάρω έναν αληθινό quarterback;”
Οι σερί νίκες όμως που έγραψε το κοντέρ του Ντένβερ έλεγαν μια άλλη αλήθεια. Την αλήθεια πως αυτός ο αναπάντεχος ήρωας, απέναντι στη λογική, και υπό το βάρος της αυξανόμενης αντιπάθειας της ‘απέναντι όχθης’, είχε συσπειρώσει τους συμπαίκτες του με έναν τρόπο που έβγαζε από όλους τον καλύτερο εαυτό τους. Στο τέλος, δεν ήταν οι (μη) ικανότητες του Tebow που οδήγησαν το Ντένβερ στα πλέι-οφ (κάτι ούτως ή άλλως απίστευτο), αλλά η σχεδόν θρησκευτική πίστη ενός μέτριου ρόστερ τόσο στο νέο του ηγέτη, όσο και στους ίδιους τους εαυτούς τους. Παρακολουθούσες παιχνίδι των Broncos και από ένα σημείο κι έπειτα, απλά ήξερες πως θα κερδίσουν. Όσο απίστευτο κι αν έμοιαζε.
Ε, και μετά ήρθε ο Tom Brady. Επειδή όλα τα παραμύθια κάποτε τελειώνουν.
Οι Broncos είναι στα πλέι-οφ, όμως 3 διαδοχικές ήττες μετά, η μανία για τον Tebow μοιάζει -για πρώτη φορά- πιο αμήχανη από τους επικριτές του. Όποια κι αν είναι η μελλοντική του τύχη όμως, οι μακροσκελείς αναλύσεις, οι μεγάλοι καβγάδες, οι παλαβές νίκες, και φυσικά τα ανεξάντλητα Tebowing στιγμιότυπα, θα μας θυμίζουν για πάντα αυτή την τρελή Tebow Time του 2011.
NFC East, το division που κανείς δεν ήθελε να κερδίσει
ύο από τις πιο θρυλικές δυναστείες του αθλήματος, συν η ‘Dream Team’ που σχηματίστηκε το καλοκαίρι. Ακούγεται δυνατό division, αλλά στην πραγματικότητα ήταν η πιο συναρπαστικά δυσλειτουργική γωνιά του NFL. Διαμέσου της σεζόν πρέπει να αφιερώσαμε κάτι σαν το ⅓ όλων μας των λέξεων στην συνεχιζόμενη μάχη των Cowboys, των Giants και των Eagles για ένα στέμμα που βδομάδα μετά τη βδομάδα, γινόταν εμφανές πως κανείς τους δεν ήταν αρκετά καλός για να το εξασφαλίσει.
Οι Cowboys, το πιο διάσημο franchise του αθλήματος, τελείωσαν την περσινή σεζόν με ελπίδες πως φέτος θα ‘επιστρέψουν’. Οι Eagles αγόρασαν σχεδόν ό,τι καλύτερο κινείτο στην αγορά το καλοκαίρι κάνοντας πολλούς να τους χρίσουν φαβορί πριν καν η ομάδα πατήσει χορτάρι. Οι Giants είχαν μείνει πέρσι έξω από τα πλέι-οφ ύστερα από απίθανη αυτοκτονία, την ώρα που ο Eli Manning αυτο-χρίζεται το καλοκαιρί elite quarterback και βάζει κοινό και σχολιαστές να τσακώνονται για τα μάτια του.
Στην πράξη, δεν υπήρξε σερί 2 αγωνιστικών όπου να μπορούσες με σιγουριά να πεις πως, Ναι, αυτή η ομάδα με πείθει. Οι Giants κέρδισαν τους Patriots και άγγιξαν τη νίκη επί των Packers. Ναι, αλλά στο ενδιάμεσο έχαναν από ομάδες σαν τους Seahawks, εντός έδρας, ή έχαναν το τόπι από τους δυσβάσταχτα μέτριους Redskins. Οι Cowboys είχαν ένα εξαιρετικά πειστικό σερί κάπου στα μέσα της σεζόν, αλλά πέρασαν από πάνω τους σαν οδοστρωτήρες οι Eagles (2 φορές) και οι Giants (άλλες 2), άσε που έχασαν 5 παιχνίδι στα οποία ήταν μπροστά στην 4η περίοδο - μέχρι και 21 πόντους στην περίπτωση εκείνου με τους Lions. Οι Eagles είχαν παιχνίδι που ένιωθες πως είναι κάτι σαν το Τέλειο, είχαν κι ένα τρομερό σερί νικών που τους έφερε στη 2η θέση, αλλά τα είχαν όλα αυτά μετά τη μέση της σεζόν, όταν το τραίνο είχε ήδη φύγει, πιθανότητα μέσα από τα χέρια του Vince Young ή πίσω από την πλάτη του Nnamdi Asomugha.
Κάπου μέσα μας υπάρχει μια υποψία πως έχουμε αφιερώσει τόσο πολύ χρόνο και τόσα πολλά λόγια σε ένα division του οποίου ο νικητής απλά θα ηττηθεί στο πρώτο παιχνίδι των πλέι-οφ. Ας είναι. Η ιστορία του NFC East παραμένει (με πολλούς τρόπους, όχι πάντοτε καλούς) συναρπαστική.
Η μεγάλη απουσία του Peyton Manning
Κανένας Brees και κανένας Rodgers. Ο MVP της φετινής σεζόν, δια της απουσίας του, είναι ο μέγας Peyton Manning. Με την 3η εγχείρηση εντός 2 ετών στο λαιμό του να τον καθιστά ανήμπορο να αγωνιστεί λίγες μέρες μόλις πριν το πρώτο snap (κι ενώ όλοι αναρωτιόμασταν αν θα χάσει την προετοιμασία, αν θα χάσει λίγους αγώνες ή αν θα χάσει ολόκληρη τη χρονιά), οι Colts που μέχρι φέτος είχαν 9 διαδοχικές παρουσίες σε πλέι-οφ, σερί αδιανόητο για τα δεδομένα του NFL, έπεσαν στο ντροπιαστικό ρεκόρ του 2-14. Και μαζί, στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος των 32 ομάδων.
Ο ιδιοκτήτης Jim Irsay εξήγησε την καταστροφή λέγοντας πως η ομάδα, που εμφανώς βρισκόταν σε πτώση από πέρσι κιόλας, έμπαινε φέτος σε φάση αναδόμησης, απλώς η παρουσία του Peyton θα κάλυπτε το γεγονός. Η απουσία αυτού του θαυματοργού παίχτη-ορχήστρα ξεγύμνωσε τους γερασμένους Colts ως μια ομαδούλα ανήμπορη να αμυνθεί ή να επιτεθεί στην απουσία του ηγέτη τους.
Ο αρχικός μας θαυμασμός απέναντι στο πόση μεγάλη διαφορά μπορεί να κάνει η παρουσία ή μη ενός μόνο παίχτη, εξελίχθηκε σταδιακά σε στεναχώρια απέναντι στην κατάντια μιας μεγάλης ομάδας, και τελικά στην απόγνωση, μπροστά στην συνειδητοποίηση πως κανείς (τελικά) δεν μας έχει εγγυηθεί ή έστω υπονοήσει οτιδήποτε σχετικά με το μέλλον του Manning στο NFL. Θεωρούμε δεδομένη την επιστροφή του, αλλά ιατρικά κανείς δεν έχει εξηγήσει πώς έχει η κατάσταση και ποια είναι η εξέλιξη της υγείας του. Θα είναι πραγματικά λυπηρό το να τελειώσει η καριέρα αυτού του τόσο μεγάλου αθλητή, τόσο άδοξα. Ας του ευχηθούμε κι εμείς να αναρρώσει, για το καλό όχι τόσο των Colts (που την έχουν βρει την καβάτζα τους), όσο του αθλήματος γενικότερα.
“Suck for Luck”
Τι εννοούμε περί καβάτζας των Colts; Το επιτραπέζιο Κερδίστε Χάνοντας το θυμάσαι; Ε, έναν γύρο αυτού του παιχνιδιού κέρδισαν φέτος οι Colts, βγαίνοντας τελευταίοι σε όλο το NFL. Διότι έτσι αποκτούν το δικαίωμα για τη #1 επιλογή του επερχόμενου draft, δηλαδή τον Andrew Luck, τον πιο ελπιδοφόρο, πιο πλήρη και πιο ταλαντούχο quarterback που έχει εμφανιστεί στο άθλημα από τότε που, βασικά, ξεκίνησε να παίζει ο Peyton Manning.
Ήταν εξαρχής δεδομένο πως ο Luck θα είναι το #1 του draft του 2012, τόσο που η ‘κούρσα’ των χειρότερων φετινών ομάδων για το χειρότερο ρεκόρ (και το δικαιώμα στην #1 επιλογή) είχε και όνομα: “Suck for Luck”. Παίξε χειρότερα από όλους, και κερδίζεις τον καλύτερο παίχτη μιας γενιάς.
Για μισή περίπου σεζόν, οι Colts, Rams, Dolphins και Vikings έμοιαζαν πως θα διεκδικήσουν τον Luck στα ίσα. Όμως ξαφνικά οι Dolphins έγιναν μια καλή ομάδα που κέρδισε 5 από τα τελευταία 8 παιχνίδια, οι Rams πήγαν και κέρδισαν τους Saints (!) και οι Vikings έβαλαν τον rookie QB Christian Ponder να παίξει και τσίμπησαν 2 νίκες. Οι δίχως νίκη Colts ξαφνικά έσβησαν όμως το “μηδέν”, κερδίζοντας 2 παιχνίδια σερί λίγο πριν το τέλος, ξαναβάζοντας φωτιά στην ουρά.
Μια θεωρία λέει πως οι παίχτες των Colts πολύ απλά θέλησαν να αποφύγουν το δικαίωμα απόκτησης του Luck από σεβασμό απέναντι στον Manning: Πώς θα μπορούσαν να έχουν θέση σε μια ομάδα αυτοί οι δύο ταυτόχρονα; Και καθώς τα σενάρια για ανταλλαγή του Manning ώστε να χτιστεί νέα ομάδα πάνω στον νεαρό Luck φούντωναν, οι Colts έκαναν μια απέλπιδα προσπάθεια να κάνουν αυτό που τόσα χρόνια τους ήταν δεδομένο. Να κερδίσουν.
Όμως η ήττα από τους Jaguars την τελευταία αγωνιστική τους άφησε οριστικά τελευταίους, και οριστικά με την ‘υποχρέωση’ να αποκτήσουν τον Andrew Luck. Ετοιμαστείτε για το πιο καυτό σενάριο του επερχόμενου off-season: Τι θα επιλέξουν οι Colts; Θα πάρουν τον Luck; Θα ανταλλάξουν τον Manning; Πού θα καταλήξει ο Manning; Θα παίξει; Θα τον κρατήσουν και θα μοιράζονται χρόνο; Θα μείνει στον πάγκο ο Luck για 2-3 χρόνια όπως ο Rodgers
Ευχάριστα προβλήματα για τη χειρότερη ομάδα του φετινού πρωταθλήματος.
Ποιος θα νικήσει τους Packers;
Στην πραγματικότητα αυτό δεν είναι ιδαίτερα συναρπαστικό στόρι, απλά δε γίνεται να μην αναφερθεί
Οι Packers κέρδισαν στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος το πιο δύσκολο παιχνίδι που θα έδιναν όλη τη χρονιά, και έκτοτε απλώς κερδίζουν στο χαλαρό, τον έναν μετά τον άλλον όλους τους αντιπάλους σε ένα κατά βάση εύκολο πρόγραμμα, μετρώντας αντίστροφα (κι εμείς μαζί) ως το 16-0.
Το οποίο 16-0 δεν ήρθε ποτέ, γιατί οι Packers ηττήθηκαν 3 αγωνιστικές πριν από το τέλος, από τον Kyle Orton. Αυτό θα πει αντι-κλιμάκωση.
Κυνηγώντας το άπιαστο ρεκόρ
Το πιο παλιό ρεκόρ στο NFL το κατείχε ο θρυλικός quarterback των Miami Dolphins, Dan Marino, του οποίου οι 5,084 γυάρδες από πάσα ήταν αριθμός απλησίαστος εδώ και ¼ του αιώνα. Από τότε το άθλημα έχει αλλάξει πολύ, οι κανονισμοί πλέον ευνοούν τους επιτιθέμενους και τιμωρούν τις επαφές πριν την υποδοχή της μπάλας, ενώ έχει ενισχυθεί η προστασία των πασέρ. Ήταν φυσικό πως αργά ή γρήγορα, κάποιος θα έφτανε το αραχνιασμένο ρεκόρ.
Πριν 3 χρόνια, ο Drew Brees έγινε ο πρώτος QB μετά τον Marino που ξεπερνούσε τις 5,000 γυάρδες σε μια σεζόν - αλλά δεν έφτασε το ρεκόρ του, για 15 μόλις γυάρδες. Φέτος, είχε φτάση η στιγμή. Ήταν εμφανές: Στο ⅓ της σεζόν, 6 quarterbacks βρίσκονταν σε ρυθμό προσπέρασης του ρεκόρ. Στην πορεία κάποιοι ξεφούσκωσαν μαζί με τις ομάδες τους (Ryan Fitzpatrick), άλλοι παραήταν άνισοι για να παραμείνουν εντός στόχου (Eli Manning), άλλοι απλά δεν είχαν αρκετά καλή ομάδα ώστε να στηριχτεί μια τέτοια συγκομιδή (Cam Newton), άλλοι απλά δεν είχαν λόγο να παίξουν ως το τέλος δυνατά (Aaron Rodgers), όμως 3 πέρασαν παρόλ’αυτά τις 5,000: Drew Brees, Tom Brady, Matthew Stafford.
Τελικά το νήμα το πέρασε πρώτος ο quarterback των Saints, με τον Brady να ακολουθεί μια αγωνιστική αργότερα. Οι δυο τους πήγαιναν στήθος με στήθος για την τελική ευθεία του πρωταθλήματος (ο Rodgers έμεινε εν τέλει πίσω), όμως ένα σερί μεγάλων παιχνιδιών για τους Saints έφεραν τον Brees σε θέση κατάρριψης. (Έκανε 7 συνεχόμενα 300+ παιχνίδια, ρεκόρ NFL.) Τελικά, όχι μόνο ξεπέρασε τον Marino με έναν αγώνα λιγότερο, κι όχι μόνο εν τέλει κατεδάφισε το ρεκόρ του (στις 5,476 γυάρδες πλέον, το πρώην ρεκόρ του Marino είναι πιο κοντά στον 17ο της λίστας από ό,τι στον πρώτο Brees), αλλά το έκανε και με τρόπο βγαλμένο από σενάριο feelgood ταινίας: Με touchdown στην τελευταία πάσα στην τελευταία επίθεση των Saints, στο παιχνίδι που εξασφάλιζε τον τίτλο του division απέναντι στους μεγαλύτερους αντιπάλους τους.
Κάπου στο Hollywood, ένας σεναριογράφος έσπαγε το μολύβι από τα νεύρα του. Κι ένας άλλος ξεκινούσε να γράφει.
Η χρονιά των rookies
Ρίξε το φταίξιμο στην ανύπαρκτη off-season αν θες, αλλά αυτή η γεμάτη απροετοίμαστες ομάδες, διακυμάνσεις στις αποδόσεις και επίπονους τραυματισμούς σεζόν, είχε ένα μεγάλο θετικό στοιχείο: Την εξαιρετικές αποδόσεις των rookie παιχτών. Ποτέ ξανά σε μία σεζόν δεν είχαμε τόσα πολλά νέα αστέρια να λάμπουν τόσο έντονα, για τόσο καιρό.
Έπρεπε να το ξέρουμε από την πρώτη στιγμή, όταν ο Cam Newton έκανε κάτι δίχως προηγούμενο: Πάσαρε 400+ γυάρδες στο πρώτο του παιχνίδι στο NFL, ως #1 επιλογή στο draft από τους Carolina Panthers. (Κανείς rookie δεν το είχε ξανακάνει ποτέ αυτό.) Και μετά πάσαρε 400+ γυάρδες στο δεύτερό του παιχνίδι στο NFL. Αυτό κι αν δεν το είχε ξανακάνει ποτέ κανείς. Όχι απλώς rookie: Διαδοχικά 400+ παιχνίδια είχαν κάνει 5 quarterbacs σε όλη την ιστορία του NFL. Κι ο Newton το έκανε στις 2 πρώτες του συμμετοχές.
Κάπου εκεί ήξερες ότι το βραβείο για τον rookie της χρονιάς ήταν κλεισμένο, και όχι άδικα: O Newton ήταν χάρμα ειδέσθε καθόλη τη διάρκεια της σεζόν, σπάζοντας κάθε πιθανό rookie ρεκόρ, δίνοντας ζωή σε μια νεκρή ομάδα, τρέχοντας, πασάροντας και σκοράροντας με τρόπους εκρηκτικούς, εφευρετικούς, απλά πανέμορφους. Θα αρκούσε ο Cam Newton για να πεις ότι άξιζε το φετινό NFL, αλλά η χρονιά είχε κι άλλα να δώσει.
Ο DeMarco Murray των Cowboys κλήθηκε ως λύση ανάγκης όταν τραυματίστηκε ο Felix Jones. Στο πρώτο του παιχνίδι έτρεξε 253 γυάρδες, κάνοντας ρεκόρ ιστορίας για την ομάδα. (Κανένας Emmitt Smith κύριοι.) Στη συνέχεια η παρουσία του ήταν ακριβώς αυτό που έλειπε από την ομάδα, δίνοντάς της σταθερότητα και λύσεις που της έλειπαν. Πριν τον Murray, οι ασταθείς Cowboys ήταν 2-3. Όσο είχαν τον Murray βασικό, πήγαν 5-2. Αφότου ξανατραυματίστηκε, πήγαν 1-3. Τα νούμερα μιλάνε: Στα 7 παιχνίδι που πρόλαβε να παίξει, ο θαυμάσιος αυτός running back πρόλαβε να γίνει ο απόλυτα καθοριστικός παράγοντας ενός ολόκληρου division - κι άσε τον Eli Manning να ονειρεύεται.
Αυτοί είναι μόνο δύο εκπρόσωποι της καλύτερης rookie γενιάς που έχει δει ποτέ το NFL. Μέτρα ακόμα ονόματα: O Von Miller των Broncos ηγήθηκε μιας εξαιρετικής άμυνας που επέτρεπε στον Tebow να γυρίζει παιχνίδι χαμηλού σκορ με τα ακροβατικά του στις 4ες περιόδους. Ο Patrick Peterson των Cardinals όχι μόνο έκανε αίσθηση απέναντι στους αντίπαλους receivers, αλλά επέστρεψε τη μπάλα 4 φορές για touchdown, κάνοντας ακόμα και τον Devin Hester των Bears να μοιάζει εύκολος αντίπαλος. Το δίδυμο A.J. Green και Andy Dalton των Cincinnati Bengals οδήγησε ένα ελάχιστα αξιοσημείωτο ρόστερ στα πλέι-οφ. Ο Julio Jones των Falcons κι ο Torrey Smith των Ravens αναστάτωναν αντίπαλες άμυνες. O Christian Ponder των Minnesota Vikings έκανε μια από τις χειρότερες ομάδες του πρωταθλήματος ευχάριστη στο μάτι. Ο linebacker Aldon Smith των 49ers αναστάτωνε αντίπαλους quarterbacks με το αποτελεσματικό pass rush, σε μια ομάδα που στο έδαφος δεν είχε αντίπαλο.
Κανείς δεν εγγυάται πως όλοι αυτοί θα έχουν εξίσου δυνατές σεζόν του χρόνου, αλλά έστω και για φέτος, άλλαξαν τα δεδομένα και τις προσδοκίες.
Ο Κόμπι Μπράιαντ απέδειξε για μία ακόμη φορά γιατί θεωρείται ο κορυφαίος παίκτης στο ΝΒΑ..
Ο άσος των Λος Άντζελες Λέικερς όταν διαπίστωσε πως δεν μπορεί να σουτάρει, πέταξε με δύναμη την μπάλα στο ταμπλό, πήδηξε πιο ψηλά από όλους και πέτυχε καλάθι με δική του ... ασίστ!
Ο Μπράιαντ χάρισε τη νίκη (108-99) στην ομάδα του με αντίπαλο τους Χιούστον Ρόκετς που άντεξαν μέχρι και το τελευταίο 12λεπτο. Έβαλε 37 πόντους, ενώ είχε 8 ριμπάουντ και 6 ασίστ…
Οι Thunder του Kevin Durant μοιάζουν το απόλυτο φαβορί στην Northwest Division, με τους πληγωμένους Blazers και τους Nuggets να εμφανίζονται έτοιμοι να κάνουν ζημιές όποτε τους δοθεί η ευκαιρία.
Δείτε τα preview της Pacific και της Southwest Division καθώς και το πρόγραμμα της πρεμιέρας του ΝΒΑ.
Την περσινή χρονιά η Oklahoma City θεωρείτο η ανερχόμενη δύναμη στο ΝΒΑ, με τον Durant και την παρέα του να δικαιώνουν τις προσδοκίες. Το θέμα όμως είναι τι θα κάνουν φέτος που πλέον τους περιμένουν όλοι. Και αυτό γιατί δεν θα έχουν και εύκολο έργο. Οι Blazers μπαίνουν επίσημα στην ‘’μετά Brandon Roy’’ εποχή, ωστόσο συνεχίζουν να έχουν ένα από τα πιο γεμάτα ρόστερ στο ΝΒΑ, ακόμα και με τον Greg Oden τραυματία.
Φυσικά κανένας δεν μπορεί να υποτιμήσει ούτε τους Nuggets, που πιθανόν να ήταν στην θέση των Thunder αν ήταν πιο τυχεροί στα μεταξύ τους παιχνίδια, τους νεανικούς Timberwolves που έχουν έναν εξαιρετικό προπονητή στον πάγκο (Rick Adelman) και πολύ ταλέντο, αλλά και τους Utah Jazz, που βρίσκονται σε χρονιά αναδόμησης, ωστόσο δεν θα έλεγαν όχι σε πιθανή τους είσοδο στα πλέι-οφ.
Oklahoma City Thunder
Τι έκαναν πέρυσι: Τερμάτισαν στην πρώτη θέση της Northwest με ρεκόρ 55-27. Στον πρώτο γύρο των play off είχαν εύκολο έργο απέναντι στους Nuggets (4-1) και στη συνέχεια λύγισαν με τα χίλια ζόρια την αντίσταση των ψυχωμένων Grizzlies (4-3). Στους τελικούς της Δύσης έπεσαν πάνω στους Mavericks και όντας άπειροι, αποκλείστηκαν κερδίζοντας μόλις μια φορά σε πέντε αναμετρήσεις.
Ο προπονητής: Scott Brooks. Παραμένει στη θέση του head coach για τέταρτη συνεχόμενη σεζόν και είναι ο άνθρωπος στον οποίο οφείλουν οι Thunder το γεγονός ότι έχουν γίνει ομάδα πρωταθλητισμού. Ο 46χρονος τεχνικός κάνει πολλές περισσότερες δουλειές από αυτές που θα περίμενε κανείς, μιλάει σε όλη τη διάρκεια της offseason με τους παίκτες του και προσέχει σε υπερβολικό βαθμό τις προσθαφαιρέσεις στο ρόστερ, ώστε να διατηρήσει η ομάδα την ταυτότητά της και να προοδεύσει βάσει ενός πολύ συγκεκριμένου πλάνου.
Ο σταρ: Στα 23 του χρόνια, έχει ήδη τέσσερις γεμάτες σεζόν στην καμπούρα του. Ο Kevin Durant είναι ένας από τους κορυφαίους σκόρερ του πρωταθλήματος (ο κορυφαίος κατά την άποψη του συντάκτη) και ένα από τα πιο αυθεντικά ταλέντα που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Από τους 30.1 πόντους ανά παιχνίδι τη σεζόν 2009-2010, έπεσε πέρυσι στους 27.7 και η αλήθεια είναι ότι κρίθηκε αρκετές φορές με μεγάλη αυστηρότητα. Φέτος, όμως, έχει δουλέψει πιο σκληρά από ποτέ και θέλει να φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής.
Το κλειδί: O Russell Westbrook. Προέρχεται από την καλύτερη χρονιά της τριετούς καριέρας του (21.9 πόντοι, 8,3 ασίστ), αλλά ήταν ο αδύναμος κρίκος όταν έπρεπε να δικαιολογήσει τον τίτλο του αρχηγού. Τα play off τον πίεσαν στα όριά του, όμως ο 23χρονος play maker είναι ένας εξαιρετικός παίκτης που υστερεί μόνο στο περιφερειακό σουτ.
Τα νέα πρόσωπα: Ο guard Lazar Hayward αποκτήθηκε μέσω ανταλλαγής από τους Timberwolves και μέχρι στιγμής είναι το μοναδικό νέο πρόσωπο, πλην του Reggie Jackson, του 21χρονου play maker που επέλεξαν οι Thunder στο νούμερο 24 του draft.
Πλεονεκτήματα: Η παρουσία του Durant είναι ευλογία για τους Thunder, οι οποίοι έχουν όλα τα φόντα για να φτάσουν μέχρι τον τίτλο και να πρωταγωνιστήσουν για πολλά χρόνια. Ο κόσμος και η έδρα είναι πραγματικά το κάτι άλλο για τα δεδομένα του ΝΒΑ, ενώ υπάρχει ένας εξαιρετικός παίκτης σε κάθε θέση, ειδικά από τη στιγμή που ο Kendrick Perkins έγινε πέρυσι μέλος της ομάδας. Ισορροπημένο σύνολο, δίνει την ίδια προσοχή σε άμυνα και επίθεση.
Μειονεκτήματα: Ο αδύναμος πάγκος, στον οποίο υπάρχει ένας παίκτης επιπέδου all star (James Harden), ένας σπουδαίος ρολίστας (Serge Ibaka), ένας καλός άσος (Eric Maynor) και στη συνέχεια το… χάος.
Minnesota Timberwolves
Τι έκαναν πέρυσι: Τερμάτισαν στην τελευταία θέση της περιφέρειας, με ρεκόρ 17-65. Είχαν το χειρότερο ρεκόρ σε όλο το ΝΒΑ!
Ο προπονητής: Νέο πρόσωπο στην ομάδα, ο Rick Adelman θέλει στα 65 του χρόνια να βοηθήσει τους εξαιρετικά ταλαντούχους παίκτες των Λύκων να επαναφέρουν τη Minnesota στο προσκήνιο. Ο εξαιρετικός coach αποχαιρέτησε τους Rockets μετά από μια πενταετία και αντικατέστησε τον Kurt Rambis, ώστε να εμπνεύσει, να μεταδώσει τις γνώσεις του και να βρει νέα κίνητρα στη δύση της καριέρας του.
Ο σταρ: Και ηγέτης και αρχηγός, ο Kevin Love είναι και λίγο άτυχος που δεν αγωνίζεται σε μια καλύτερη ομάδα. Στα 23 του έχει καταφέρει να γίνει ο κορυφαίος ριμπάουντερ του πρωταθλήματος (πέρυσι είχε 15,2 ανά παιχνίδι), ενώ μέτρησε 53 συνεχόμενα double-double και έγινε ο πρώτος που σκόραρε 30 πόντους και κατέβασε 30 “σκουπίδια”, 29 χρόνια μετά τον Moses Malone. Φέτος εμφανίζεται σε καλύτερη φυσική κατάσταση από ποτέ, έχει δουλέψει ακόμη περισσότερο στο περιφερειακό σουτ και θέλει να κυριαρχήσει.
Το κλειδί: Καλός ο Barea, καλός και ο Ridnour, όμως δεν μπορούν να σταθούν σαν βασικοί play maker. Γι’ αυτό και το ρόλο του βαρόμετρου θα έχει ο Ricky Rubio. Αν ο Ισπανός προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του αμερικανικού μπάσκετ και ανεβάσει επίπεδο την ομάδα της Minnesota, τότε κανείς δεν ξέρει ποιο θα είναι το ταβάνι αυτής της ομάδας. Το σίγουρο είναι πως οι νέοι συμπαίκτες του νιώθουν ευτυχισμένοι, γνωρίζοντας ότι ο Rubio είναι ο ορισμός του pass-first play maker.
Τα νέα πρόσωπα: Εκτός από τον Rubio, πολλά περιμένουν οι Timberwolves και από τον παίκτη που επέλεξαν στο νούμερο δυο του draft, τον forward Derrick Williams. Ο Barea θα δώσει ενέργεια και πόντους ερχόμενος από τον πάγκο, ενώ ο βετεράνος Brad Miller θα καλύψει μαζί με τους Σέρβους Milicic – Pekovic τη θέση του center. Ο rookie (νούμερο 42 στο draft) Malcolm Lee, τέλος, δύσκολα θα βρει χρόνο συμμετοχής στη γεμάτη θέση του shooting guard.
Πλεονεκτήματα: Και μόνο που στο ρόστερ υπάρχουν 11 παίκτες γεννημένοι το 1986 κι έπειτα, λέει πολλά. Οι Λύκοι θα έχουν σκαμπανεβάσματα, θα απογοητευτούν μετά από ήττες, όμως ο ενθουσιασμός τους και η ενέργεια που θα βγάζουν, μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να έχει, ακόμη και βραχυπρόθεσμα. Καλός προπονητής, παίκτες των οποίων τα χαρακτηριστικά δένουν καλά μεταξύ τους και ένα κοινό που διψάει για να δει την ομάδα του να κερδίζει.
Μειονεκτήματα: Ο μικρός μέσος όρος ηλικίας θα τους αναγκάσει να αντιμετωπίσουν σημαντικά προβλήματα, κυρίως πνευματικού χαρακτήρα. Απουσιάζει ο center φόβητρο, αν και ο Love σκοράρει και κατεβάζει ριμπάουντ και για τον ψηλό που τον συμπληρώνει στη front line. Αν η χρονιά δεν κυλήσει καλά, τότε ο απόφοιτος του UCLA θα ψάξει τρόπο για να αλλάξει πόλη και ομάδα, γεγονός που αγχώνει παράγοντες και οπαδούς.
Denver Nuggets
Τι έκαναν πέρυσι: Τερμάτισαν δεύτεροι, με ρεκόρ 50-32, αλλά δεν είχαν δυνάμεις για κάτι παραπάνω, μιας και έχασαν εύκολα στον πρώτο γύρο των play off με 4-1 από τους Thunder.
Ο προπονητής: George Karl. Πιστός στρατιώτης των Σβόλων από το καλοκαίρι του 2005, δεν δείχνει κουρασμένος και βρίσκει συνεχώς νέα κίνητρα. Η αλήθεια, βέβαια, είναι πως κατά καιρούς διαχειρίστηκε εξαιρετικά ρόστερ, χωρίς να καταφέρει να φτάσει μακριά στα play off.
Ο σταρ: Αν και δεν υπάρχει ο σούπερ σταρ που θα κάνει τη μεγάλη διαφορά, ο Nene είναι παίκτης που αλλάζει τις ισορροπίες. Ο Βραζιλιάνος σέντερ, ο κορυφαίος free agent στο φετινό παζάρι, ανανέωσε το συμβόλαιό του και θα σηκώσει μεγαλύτερο βάρος από κάθε άλλη χρονιά.
Το κλειδί: Ο Andre Miller, o Lawson και ο Afflalo αποτελούν εγγύηση για τις θέσεις των guard, ο Gallinari θα έχει λογικά θέση βασικού και ο παίκτης που μπορεί να κάνει τη διαφορά είναι ο rookie Kenneth Farried. Πρόκειται για έναν πληθωρικό forward, ο οποίος έχει τρομερά αθλητικά προσόντα και έφεση στο ριμπάουντ. Με δεδομένο ότι ο Kenyon Martin είναι “φυλακισμένος” στην Κίνα, ο Farried θα έχει αρκετές ευκαιρίες για να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί σε αυτό το επίπεδο.
Τα νέα πρόσωπα: Ο Farried επιλέχθηκε στο draft, όπως και ο Jordan Hamilton. Ο Andre Miller ανταλλάχθηκε με τον Raymond Felton που κατέληξε στο Portland, ενώ ο Rudy Fernandez μετακόμισε από τους Mavericks, με τους οποίους δεν πρόλαβε να αγωνιστεί, μαζί με τον Corey Brewer.
Πλεονεκτήματα: Καλή πεντάδα, γεμάτος πάγκος και λύσεις σε κάθε θέση. Το ταλέντο συνδυάζεται με την εμπειρία των βετεράνων και το σύνολο είναι πιο ισορροπημένο από κάθε άλλη σεζόν. Αν καταφέρουν να ελευθερωθούν από τις κινέζικες ομάδες τους ο J. R. Smith, ο Kenyon Martin και ο Wilson Chandler, τότε οι Nuggets θα είναι υπερπλήρεις.
Μειονεκτήματα: Δεν έχουν χτυπητές αδυναμίες, πέρα από το γεγονός ότι η απουσία της τριάδας των “κινέζων” μπορεί να τους στερήσει ένα καλύτερο πλασάρισμα στα play off.
Portland Blazers
Τι έκαναν πέρυσι: Δεν τα πήγαν κι άσχημα, αν και θα μπορούσαν κάτι καλύτερο από το 48-34 με το οποίο ολοκλήρωσαν τη regular season. Στα play off στάθηκαν άτυχοι, αφού έπεσαν πάνω στους Mavericks. Λύγισαν με 4-2, αλλά ήταν η ομάδα που δυσκόλεψε περισσότερο από κάθε άλλη την παρέα του Dirk Nowitzki.
Ο προπονητής: Nate McMillan. Στα 47 του, έχει βγάλει ρίζες στον πάγκο των Blazers. Δεν είναι ο κορυφαίος προπονητής του πρωταθλήματος, όμως η άμυνα που παίζει η ομάδα του φέρει την προσωπική του σφραγίδα. Ξεκινάει κάθε σεζόν με μεγαλεπήβολους στόχους, όμως δεν έχει πετύχει ακόμη την υπέρβαση. Είναι, βέβαια και άτυχος, διότι δεν έχει δει ακόμη τον Greg Oden να βγάζει μια ολόκληρη σεζόν, ενώ έχασε και τον κορυφαίο παίκτη της ομάδας τα τελευταία χρόνια: τον Brandon Roy.
Ο σταρ: Με την αποχώρηση του Roy από την ενεργό δράση, ο συγκεκριμένος τίτλος πηγαίνει δικαιωματικά στον LaMarcus Aldridge. Αν και του έχει φορεθεί κατά καιρούς η ταμπέλα του… soft, ο 26χρονος forward είναι ένα από τα κορυφαία τεσσάρια στο ΝΒΑ. Σκοράρει με αξιοθαύμαστη συνέπεια, μπορεί να το κάνει από πολλές θέσεις του παρκέ και είναι ένας εξαιρετικός επιθετικός. Αν είχε λίγο περισσότερο τσαγανό, θα μάζευε περισσότερα από 7,5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, αριθμός που συνόδευε πέρυσι τους 20.8 πόντους που πετύχαινε σε 43 (!!!) λεπτά συμμετοχής.
Το κλειδί: Αν και ο παίκτης-βαρόμετρο σε αυτή την ομάδα είναι ο Nicolas Batum, εμείς θα επιλέξουμε τον νεοαποκτηθέντα Jamal Crawford. Με τον Wes Matthews να παίρνει τη θέση του Roy στην πεντάδα, ο Crawford θα πρέπει να δώσει αυτά που έδινε στις προηγούμενες ομάδες του: Πόντους ερχόμενους από τον πάγκο, αξιόπιστο περιφερειακό σουτ και λύσεις όταν η μπάλα ζυγίζει πολλά κιλά. Εχει την εμπειρία, έχει το ταλέντο και αν προσαρμοστεί στο στυλ του McMillan, μπορεί να εξελιχθεί σε σπουδαίο όπλο για τους Blazers.
Τα νέα πρόσωπα: Εκτός από τον Crawford, στο Portland μετακόμισαν ο Raymond Felton, μέσω της ανταλλαγής που έστειλε τον Andre Miller στους Nuggets, o γηραιότερος παίκτης του ΝΒΑ (39 ετών) center Kurt Thomas και o rookie Nolan Smith (pg).
Πλεονεκτήματα: Εχουν έναν βασικό κορμό, που μπορεί να καλύψει την απώλεια του Roy. Ανανέωσαν το ρόστερ τους, θα κρατήσουν τον Nicolas Batum με επέκταση συμβολαίου, προσπαθούν να ρίξουν τον μέσο όρο ηλικίας και ακολουθούν μια συγκεκριμένη φιλοσοφία, αυτή του προπονητή τους.
Μειονεκτήματα: Εχουν ταλαιπωρηθεί πολύ από σοβαρούς τραυματισμούς και παίζουν και φέτος με τη φωτιά. Ο Marcus Camby δύσκολα θα αντέξει να βγάλει τη σεζόν χωρίς βοήθειες και μάλιστα στη θέση του center που υπάρχει ο μόνιμα απόντας Oden και ο γερόλυκος Thomas. Τέλος, μόνο, κακό κάνει η φημολογία ότι ο ιδιοκτήτης Paul Allen θέλει να πουλήσει τις μετοχές, έστω κι αν πρόσφατα διέψευσε αυτά τα σενάρια.
Utah Jazz
Τι έκαναν πέρυσι: Θέλουν να ξεχάσουν τη χρονιά που πέρασε για πολλούς λόγους. Εχασαν τον Boozer που μετακόμισε στους Bulls, έδωσαν τον Deron Williams στους Nets και είδαν τον Jerry Sloan να αποσύρεται από την ενεργό δράση, μετά από 23 χρόνια στη Utah. Δεν προκρίθηκαν στα play off, έχοντας ρεκόρ 39-43 στη regular season.
Ο προπονητής: Tyrone Corbin. Στα 48 του χρόνια, ξεκινάει την πρώτη του σεζόν σαν head coach, μιας και πέρυσι είχε την ταμπέλα του “interim”. Δεν είναι ο προπονητής που θα αλλάξει τις ισορροπίες σε μια ομάδα, πόσο μάλλον από τη στιγμή που διαδέχθηκε έναν πραγματικό θρύλο των πάγκων. Δεν θα κριθεί με μεγάλη αυστηρότητα, αλλά δεν είναι και σίγουρο ότι θα βγάλει τη χρονιά στη Utah αν οι Jazz συνεχίσουν να απογοητεύουν.
Ο star: Οι Μορμόνοι είναι μια από τις ελάχιστες ομάδες που δεν έχουν έναν παίκτη πραγματικό star. Παρόλα αυτά, ο Al Jefferson σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος. Εκ των κορυφαίων του πρωταθλήματος στο παιχνίδι στο low post, δεν έχει βρει ακόμη μια ομάδα που θα τον βοηθήσει να κάνει μια χρονιά επιπέδου all star. Στα 26 του ψάχνει να βρει αν είναι power forward η center και προσπαθεί να ωριμάσει σαν χαρακτήρας.
Το κλειδί: Derrick Favors. Βρέθηκε στη Utah από… σπόντα, σαν μέρος της ανταλλαγής που έστειλε τον Deron Williams στο New Jersey. Στην δεύτερη σεζόν του έχει ξεκινήσει δυναμικά και θα παλέψει με τον Paul Millsap για μια θέση στη βασική πεντάδα. Γύρω του οι Jazz θέλουν να χτίσουν την ομάδα του μέλλοντος, αλλά περιμένουν και άμεση βοήθεια, ειδικά από τη στιγμή που ο Favors έχει δείξει πως έχει το ταλέντο για να πρωταγωνιστήσει.
Τα νέα πρόσωπα: Ο Enes Kanter δεν έπαιξε ποτέ στο NCAA λόγω του σκανδάλου με τα χρήματα που πήρε από τη Fenerbahce, όμως επιλέχθηκε στο νούμερο 3 του draft. Θα δικαιώσει τους Μορμόνους που λατρεύουν τον δυναμισμό του κοντά στο καλάθι; Ο Josh Howard θα δώσει λύσεις στην περιφέρεια, αρκεί να μείνει υγιής, ενώ ο βετεράνος Jamal Tinsley θα προσπαθήσει έστω και σαν τρίτος play maker να βγάλει το ψωμί του. Θα έχει, πάντως, έναν δυνατό ανταγωνιστή, τον Alec Burks, τον οποίο “τσίμπησαν” οι Jazz στο νούμερο 12 του draft.
Πλεονεκτήματα: Πέρα από το γεγονός ότι έχουν μια πεντάδα νεαρών παικτών που μπορούν να κάνουν από καλή, μέχρι σπουδαία καριέρα, δεν βρίσκουμε κάτι άλλο που να μας αναγκάσει να παρακολουθήσουμε με αγωνία τα παιχνίδια τους. Το θετικό είναι ότι οι οπαδοί τους θα στηρίξουν τη νέα προσπάθεια, ελπίζοντας σε καλύτερες μέρες.
Μειονεκτήματα: Δεν έκαναν ομαλή μετάβαση στην μετά-Sloan εποχή. Ο Corbin μοιάζει με άπειρο καπετάνιο σε φουρτούνα. Εχουν χάσει την αύρα που είχαν μέχρι πριν από δυο χρόνια και την αγωνιστική τους ταυτότητα. Τους λείπουν παίκτες-κράχτες.
πηγή www.sport24.gr
Χρονιά αποδείξεων είναι για τις ομάδες της Southwest η φετινή, αφού κανείς δεν ξέρει τι να περιμένει τόσο από τους Πρωταθλητές Mavericks, όσο και από τους Spurs, τους Grizzlies, τους Hornets και τους Rockets.
Δείτε τα preview της Pacific και της Northwest Division καθώς και το πρόγραμμα της πρεμιέρας του ΝΒΑ.
Θα μπορέσουν να υπερασπιστούν τον τίτλο οι Mavericks; Αντέχουν τα γέρικα κορμιά των Spurs άλλη μία απαιτητική σεζόν; Θα κάνουν την υπέρβαση οι Grizzlies; Πως θα αντιδράσουν οι Hornets στην ‘’μετά Chris Paul’’ εποχή; Θα μπουν στα πλέι-οφ οι Rockets; Σε κανέναν άλλο όμιλο του ΝΒΑ δεν τίθενται τόσα ερωτήματα όσα στη Southwest, που ανέδειξε πέρυσι τον Πρωταθλητή (Mavs), την ομάδα με το καλύτερο ρεκόρ στη Δύση (Spurs) και την έκπληξη της χρονιάς (Grizzlies).
Dallas Mavericks
Τι έκαναν πέρυσι: Ξεπέρασαν κάθε προσδοκία (των άλλων, γιατί οι ίδιοι το έλεγαν όλη τη σεζόν) και ξεκινώντας από την τρίτη θέση της Δύσης με ρεκόρ 57-25 έφτασαν μέχρι την κατάκτηση του Πρωταθλήματος, επικρατώντας στους τελικούς με 4-2 των Heat.
Ο προπονητής: Rick Carlisle. O έμπειρος τεχνικός ετοιμάζεται για την τέταρτη χρονιά του στον πάγκο των Mavericks. Όντας ο «Προπονητής της χρονιάς» το 2002, ο Carlisle είχε δείξει από τα πρώτα του βήματα στο Detroit την αξία του, αφού ουσιαστικά οι Pistons που κατέκτησαν το Πρωτάθλημα του 2004 ήταν δικό του δημιούργημα. Του αρέσουν οι πειραματισμοί και εν αντιθέσει με τους άλλους τεχνικούς του ΝΒΑ δεν έχει πρόβλημα να αλλάζει συνεχώς την βασική του πεντάδα μέχρι να βρει αυτό που ψάχνει. Κάπως έτσι έχρισε βασικό κατά την διάρκεια των περσινών τελικών με τους Heat τον J.J Barea φέρνοντας τούμπα την σειρά.
Ο σταρ: Dirk Nowitzki. Ο Γερμανός φόργουορντ αποτελούσε για χρόνια το Α και το Ω της ομάδας. Είναι πλέον χωρίς αμφιβολία ο καλύτερος παίκτη στην ιστορία του συλλόγου, ενώ μετά και την περσινή του παρουσία στα πλέι-οφ “κλείδωσε” μία θέση στο Hall Of Fame. Σούτινγκ γκαρντ σε σώμα σέντερ, παίζει πάουερ φόργουορντ και σκοράρει όποτε και όπως θέλει. Αυτό όμως που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι ότι έχει τεράστια καρδιά και δεν φοβάται ποτέ να πάρει την ευθύνη του τελευταίου σουτ. Ηγέτης με όλη τη σημασία της λέξης.
Το κλειδί: Την περσινή χρονιά ο Brendan Haywood έζησε στην σκιά του Tyson Chandler, αφού μέσα σε μία νύχτα από βασικός σέντερ του Dallas έγινε παγκίτης. Με τον Chandler όμως να έχει μετακομίσει πλέον στους Knicks, η θέση του βασικού σέντερ ανήκει στον απόφοιτο του κολεγίου του North Carolina, που καλείται να καλύψει ένα τεράστιο κενό. Αν τα καταφέρει τότε θα έχουν ελπίδες και οι Mavs για κάτι καλό.
Τα νέα πρόσωπα: Ο Lamar Odom είναι σίγουρα η σημαντικότερη προσθήκη των περσινών Πρωταθλητών, αφού έχει τη δυνατότητα να κάνει τα πάντα στο γήπεδο και μάλιστα πολύ καλά. Ο Vince Carter και ο Delonte West που ήρθαν σαν free agent αναμένεται να δώσουν πολλές λύσεις στην περιφέρεια, με τον πρώτο να λογίζεται ως βασικός, ενώ και ο Brandan Wright που ήρθε σχετικά αθόρυβα στην ομάδα ίσως πάρει χρόνο συμμετοχής όταν χρειάζονται ανάσες οι Nowitzki/Odom/Haywood. Προσθήκη της τελευταίας στιγμής ήταν το ‘’αιώνιο ταλέντο’’ Sean Williams, ο οποίος πιθανόν να έχει την τελευταία του ευκαιρία να αποδείξει ότι ωρίμασε.
Πλεονεκτήματα: Αν υπάρχει κάτι που σίγουρα δεν λείπει από τους Mavs αυτό είναι η εμπειρία. Οι Πρωταθλητές έχουν στο ρόστερ τους παίκτες-νικητές (Dirk, Jason Kidd, Shawn Marion, Jason Terry, Odom) που θα δίνουν τα πάντα κάθε φορά για τη νίκη. Όταν κάποιος τους αντιμετωπίζει ξέρει ότι θα έχει δύσκολο βράδυ, αφού δεν τα παρατάνε ποτέ ότι και αν λέει ο πίνακας του σκορ.
Μειονεκτήματα: Το κενό του Chandler δεν θα καλυφθεί εύκολα. Σίγουρα ο Haywood είναι ένας καλός παίκτης και ο Odom θα δώσει λύσεις, αλλά κανένας από τους δύο δεν είναι Chandler. Μπορεί να μην έχουν εξίσου μεγάλο όνομα, αλλά και οι DeShawn Stevenson και J.J Barea είχαν σημαντικό ρόλο πέρυσι στην ομάδα όντας καθοριστικοί στην πορεία των Mavs. Ο Carter είναι ο αντι-Stevenson, ωστόσο, αν και είναι πολύ καλύτερος επιθετικός, στην άμυνα οι δύο παίκτες δεν συγκρίνονται. Αν δεν κάνει καλή χρονιά ο West ή ο Rodrique Beaubois τότε στο Dallas ίσως αντιμετωπίσουν προβλήματα σε βάθος χρόνου, αφού τα χρόνια έχουν αρχίσει και βαραίνουν την ομάδα.
San Antonio Spurs
Τι έκαναν πέρυσι: Ξεκίνησαν εκρηκτικά την σεζόν και αναδείχτηκαν εύκολα πρώτοι σε όλη την Δυτική περιφέρεια με ρεκόρ 61-21. Στα πλέι-οφ ωστόσο έπεσαν θύματα έκπληξης και αποκλείστηκαν από τους Grizzlies στον πρώτο γύρο με 4-2.
Ο προπονητής: Gregg Popovich. Πραγματική ‘’αλεπού’’ των πάγκων, ο Αμερικανός με τις Σερβικές ρίζες έχει καθιερωθεί πλέον ως ένας από τους καλύτερους προπονητές της λίγκας, κάτι που αποδεικνύεται από το γεγονός ότι είναι ένας από τους μόλις πέντε προπονητές στην ιστορία του ΝΒΑ με τουλάχιστον τέσσερα Πρωταθλήματα στην κατοχή του. Κάθισε στον πάγκο των Spurs στα μέσα της σεζόν 1996/97 και έχει μείνει στο ίδιο μέρος από τότε. Απέδειξε μαζί με την διοίκηση των Τεξανών ότι ακόμα και μία ομάδα από μικρή αγορά μπορεί να κατακτήσει το Πρωτάθλημα, αρκεί να κάνει στις σωστές κινήσεις.
Ο σταρ: Tim Duncan. Το τοτέμ των Spurs. O φόργουορντ/σέντερ από τις Παρθένους νήσους θεωρείται ένας από τους καλύτερους πάουερ φόργουορντ στην ιστορία της λίγκας. Κατά πολλούς είναι ο καλύτερος όλων των εποχών. Ένας από τους πιο έξυπνους ψηλούς στο ΝΒΑ, παίκτης που από την ρούκι χρονιά του έμοιαζε να έχει έρθει από μία άλλη εποχή. Σουτάκι με ταμπλό, όχι άλματα στον Θεό, εξαιρετικός αμυντικός. Όταν είναι υγιής οι Spurs είναι άλλη ομάδα και ας έχει πατήσει τα 35 του χρόνια.
Το κλειδί: Υγεία. Μοιάζει κλισέ, ωστόσο στους Spurs αυτό είναι το μόνο που ζητάνε κάθε χρόνο για να μπορέσουν να θέσουν στόχους. Τα κορμιά των Duncan/Ginobili, ακόμα και του νεαρότερου Parker έχουν ταλαιπωρηθεί πολύ τα τελευταία χρόνια. Αν έπρεπε πάντως κάποιος να εστιάσει σε παίκτη, τότε το κλειδί για το San Antonio δεν αποκλείεται να είναι Tiago Splitter. Ο Βραζιλιάνος σέντερ πέρυσι δεν πήρε πολύ χρόνο συμμετοχής, ωστόσο μετά και την απόσυρση του Antonio McDyess δεν αποκλείεται να κληθεί να βγει μπροστά.
Τα νέα πρόσωπα: Ο T.J Ford ήταν για χρόνια στο περιθώριο στους Pacers και ελπίζει να συνεχίσει την παράδοση των Spurs να “ανασταίνουν” παίκτες που όλοι έχουν ξεγράψει. Το άλλο νέο πρόσωπο του San Antonio, o ρούκι Kawhi Leonard, θέλει από την πλευρά του να συνεχίσει μία άλλη παράδοση των “Σπιρουνιών” - αυτή των καλών ρούκι – και αναμένεται να έχει αρκετό χρόνο συμμετοχής.
Πλεονεκτήματα: Ομάδα με προσωπικότητα, με παίκτες που χάρη στην πειθαρχία που έχει επιβάλει ο Popovich ξέρουν πάντα τι να κάνουν στο γήπεδο. Ο κορμός των Spurs είναι ίδιος εδώ και χρόνια, έτσι εν αντιθέσει με άλλες ομάδες δεν θα χαθεί χρόνος για να βρεθεί χημεία. Η τριάδα των Spurs (Duncan/Ginobili/Parker) ακόμα και έτσι γερασμένη παραμένει μία από τις καλύτερες τριάδες της λίγκας.
Μειονεκτήματα: Τα κορμιά των Duncan-Ginobili έχουν ταλαιπωρηθεί πολύ τα τελευταία χρόνια από τραυματισμούς. Πέρυσι ο Popovich βρήκε τον τρόπο να τους κρατάει φρέσκους μειώνοντας τον χρόνο συμμετοχής τους ή ξεκουράζοντάς τους σε back to back παιχνίδια. Με την κανονική περίοδο όμως να έχει “στριμωχτεί” σε 120 μέρες δεν είναι σίγουρο αν θα μπορεί να κάνει το ίδιο και φέτος. Η παραχώρηση του George Hill στους Pacers αδυνάτισε τον πάγκο της ομάδας, ο οποίος παραμένει πάντως ένα από τους καλύτερους του ΝΒΑ. Αν δεν ξεπεταχθεί πάντως κανένα καινούριο ‘’φυντάνι’’ όπως τα προηγούμενα χρόνια τότε οι Spurs θα έχουν πρόβλημα.
New Orleans Hornets
Τι έκαναν πέρυσι: Ξεκίνησαν την σεζόν με 8-0 και συνολικά 11 νίκες σε 12 παιχνίδια! Στη συνέχεια πάντως επικράτησε η… λογική και τερμάτισαν την έβδομη θέση της Δύσης με ρεκόρ 46-36. Στον πρώτο γύρο των πλέι-οφ ‘’τρόμαξαν’’ λίγο τους Lakers πριν αποκλειστούν τελικά με 4-2
Ο προπονητής: Monty Williams. Πανέτοιμος για την δεύτερη σεζόν του στη Νέα Ορλεάνη είναι ο νεαρός τεχνικός, ο οποίος στην παρθενική του παρουσία σε πάγκο ομάδας πέρυσι άφησε υποσχέσεις. Σωστή διαχείριση του ρόστερ και ικανότητα να πάρει το καλύτερο δυνατό μέχρι και από τον τελευταίο παίκτη της ομάδας ήταν τα δύο δυνατά χαρακτηριστικά του Williams, ο οποίος διαχειρίστηκε μία χαρά και την παραφιλολογία γύρω από τον Chris Paul.
Ο σταρ: Eric Gordon. Ο νεαρός γκαρντ ήταν ο παίκτης γύρω από τον οποίο ‘’χτίστηκε’’ η ανταλλαγή του Chris Paul στους Clippers. Εξαιρετικός σκόρερ (22.3 πόντοι πέρυσι), πολύ καλός σουτέρ και συνεπής αμυντικός παρά το χαμηλό του ύψος, ο απόφοιτος του κολεγίου της Indiana αναμένεται να σηκώσει μεγάλο μέρος της επιθετικής παραγωγικότητας της ομάδας.
Το κλειδί: Carl Landry. Την ίδια στιγμή που οι Emeka Okafor και Chris Kaman θα ‘’κονταροχτυπιούνται’’ για την θέση του βασικού σέντερ της ομάδας, ο Landry θα έχει κλειδώσει την θέση του βασικού πάουερ φόργουορντ. Χρήσιμος παίκτης, με καλή επαφή με το καλάθι, έχει αποδείξει πως όταν του δίνεται χώρος και χρόνος μπορεί να είναι πολύ παραγωγικός είτε ερχόμενος από τον πάγκο είτε παίζοντας βασικός.
Τα νέα πρόσωπα: Η τριάδα των Gordon, Kaman και Al-Farouq Aminu που ήρθαν από τους Clippers για χάρη του Paul ξεχωρίζει στις νέες προσθήκες της ομάδας, με τους τρεις παίκτες να αναμένεται να έχουν σημαντικό ρόλο στην ομάδα. Χρόνο συμμετοχής θα πάρει λογικά και ο DaJuan Summers, ενώ στον σύλλογο ανήκουν πλέον και οι ρούκι Brian Butch και Jerome Dyson.
Πλεονεκτήματα: Το σημαντικότερο πλεονέκτημα των Hornets είναι ότι δεν τους υπολογίζει κανείς! Από εκεί και πέρα λίγες ομάδες θα έχουν καλύτερη γραμμή ψηλών από αυτούς. Trevor Ariza, Aminu, Landry, Jason Smith, Okafor και Kaman σχηματίζουν μία απρόσμενα δυνατή γραμμή ψηλών που θα δημιουργήσει πολλά προβλήματα σε πολλούς, ενώ ο Gordon αναμένεται να έχει πολλή ώρα τη μπάλα στα χέρια του στην περιφέρεια για να δημιουργήσει, κάτι που όπως έδειξε στους Clippers μπορεί να το κάνει καλά.
Μειονεκτήματα: Το γεγονός ότι το ΝΒΑ είναι ακόμα ο Ιδιοκτήτης της ομάδας δεν είναι καλό ούτε για τους Hornets ούτε για την ίδια τη λίγκα, που καλείται να βρει γρήγορα μία λύση. Όχι γιατί οι παίκτες δεν θα νιώθουν ασφαλείς χωρίς διοίκηση, αλλά επειδή απλώς δεν είναι σωστό. Στο αγωνιστικό μέρος τώρα, είναι δεδομένο ότι το κενό ενός παίκτη του διαμετρήματος του Paul δεν καλύπτεται εύκολα, με την περιφερειακή γραμμή της ομάδας να είναι αδύνατη πίσω από τους Gordon και Jarrett Jack, αφού μόνο ο Marco Bellinelli μπορεί να δώσει λύσεις, με όλους τους υπόλοιπους γκαρντ να μην έχουν παραστάσεις.
Memphis Grizzlies
Τι έκαναν πέρυσι: Πραγματοποιώντας την αντεπίθεσή τους μετά το All Star Game κατέκτησαν την όγδοη θέση στην Δύση με ρεκόρ 46-36. Στα πλέι-οφ σόκαραν τον μπασκετικό κόσμο αποκλείοντας τους Spurs στον πρώτο γύρο, ενώ στον δεύτερο γύρο έβγαλαν το λάδι των Thunder πριν αποκλειστούν με 4-3.
Ο προπονητής: Lionel Hollins. Ο άνθρωπος που έδωσε ταυτότητα στην ομάδα από την πρώτη ημέρα που κάθισε στον πάγκο της τον Ιανουάριο του 2009. Αρχικά έμοιαζε με προσωρινή λύση, ωστόσο οι Grizzlies αποφάσισαν τελικά το καλοκαίρι του 2010 να τον διατηρήσουν στην άκρη του πάγκου της ομάδας. Και δεν θα το μετάνιωναν. Ο Hollins έδωσε κίνητρο στον Zach Randolph να γίνει ξανά παίκτης επιπέδου All-Star, στήριξε τον Mike Conley χρίζοντάς τον βασικό πόιντ γκαρντ και έδωσε ευκαιρίες σε όλους τους παίκτες, φτιάχνοντας μία ομάδα-μοντέλο.
Ο σταρ: Zach Randolph. Για χρόνια ο ταλαντούχος φόργουορντ θεωρείτο ένας παίκτης που έκανε καλά νούμερα σε κακές ομάδες. Πέρυσι όμως απέδειξε σε όλους ότι είναι ένας από τους καλύτερους πάουερ φόργουορντ του Πρωταθλήματος. Πραγματικό ‘’θηρίο’’ κάτω από τα καλάθια, υπάρχουν στιγμές που μοιάζει ασταμάτητος στην επίθεση, προκαλώντας εφιάλτες στους προσωπικούς του αντιπάλους.
Το κλειδί: Rudy Gay. Υπήρξαν πολλοί που υποστήριξαν πέρυσι ότι μετά τον τραυματισμό του νεαρού φόργουορντ οι Grizzlies βρήκαν ρυθμό. Άλλοι πάλι υποστήριξαν πως με τον Gay στην σύνθεσή του το Memphis μπορεί και να κατακτούσε το Πρωτάθλημα! Όπως και να έχει, ξαφνικά η φετινή σεζόν είναι χρονιά αποδείξεων για τον απόφοιτο του κολεγίου του Connecticut, ο οποίος καλείται να δώσει το κάτι παραπάνω στην ομάδα για να φτάσει στην υπέρβαση.
Τα νέα πρόσωπα: Στο Memphis θέλησαν να κρατήσουν ίδιο τον κορμό τους, χωρίς να κάνουν εντυπωσιακές κινήσεις. Σε αυτή την λογική υπέγραψαν μόνο με δύο γκαρντ, τον ρούκι Josh Selby και τον Jeremy Pargo, αλλά και έναν βετεράνο φόργουορντ, τον Brian Skinner. Ο σοβαρός τραυματισμός του Darrell Arthur όμως (ρήξη αχίλλειου τένοντα, χάνει την σεζόν) τους έχει αναγκάσει να βγουν στην αγορά για να βρουν έναν ψηλό να δίνει ανάσες στους Randolph-Gasol.
Πλεονεκτήματα: Ομάδα με ταλέντο σε όλες τις θέσεις. Έχει μία από τις πιο γεμάτες περιφερειακές γραμμές στο ΝΒΑ, με παίκτες για όλα τα γούστα. Οργανωτές (Conley, Vasquez), καλούς αμυντικούς (Allen, Young, Henry), σουτέρ (Mayo) και σκόρερ (Gay). Όχι βέβαια πως η γραμμή ψηλών δεν είναι καλή, αφού το δίδυμο των Randolph-Gasol είναι ένας από τα πιο παραγωγικά ζευγάρια ψηλών στο ΝΒΑ.
Μειονεκτήματα: Σίγουρα οι Randolph-Gasol είναι εξαιρετικοί, ωστόσο πίσω από αυτούς μετά και τον τραυματισμό του Arthur υπάρχει προς το παρόν μόνο ο βετεράνος Brian Skinner. Είναι δεδομένο βέβαια ότι οι Grizzlies θα κάνουν ότι μπορούν να βρουν έναν καλό παίκτη. Ένα ακόμα ζήτημα είναι πως θα ξαναμπεί στην ομάδα ο Gay, αφού περιέργως πέρυσι οι ρόλοι φάνηκαν να είναι πιο ξεκάθαροι στην ομάδα μετά τον τραυματισμό του.
Houston Rockets
Τι έκαναν πέρυσι: Ξεκίνησαν άλλη μία σεζόν με την ελπίδα ότι ο Yao Ming θα είναι υγιής και θα στοχεύσουν ψηλά. Πολύ νωρίς όμως ο Κινέζος σέντερ μπήκε στα… πιτς, για να ανακοινώσει το καλοκαίρι ότι κόβει το μπάσκετ, με τους Rockets να μένουν εκτός πλέι-οφ με ρεκόρ 43-39.
Ο προπονητής: Kevin McHale. Ο Θρυλικός πάουερ φόργουορντ των Celtics είναι ο αντικαταστάτης του Rick Adelman στον πάγκο των Rockets. Συνολικά στην προπονητική του καριέρα έχει μόλις 94 αγώνες στο βιογραφικό του, σε δύο διαφορετικές περιόδους στους Minnesota Timberwolves, τις σεζόν 2004/05 και 2008/09. Δυνατή προσωπικότητα, έχει κερδίσει τον σεβασμό όλων, ωστόσο ουσιαστικά μέχρι στιγμής δεν υπάρχει σημαντικό δείγμα γραφής του.
Ο σταρ: Luis Scola. Ο Kevin Martin πιθανόν να διαφωνεί με αυτό, αφού πέρυσι είχε 23.5 πόντους μέσο όρο, όντας ο πρώτος σκόρερ των Rockets. Ο Αργεντινός φόργουορντ όμως είναι ο πραγματικός σταρ της ομάδας, όντας αναγκασμένος τα δύο τελευταία χρόνια να παλεύει κάτω από τα καλάθια με τα θηρία. Και τα καταφέρνει μία χαρά, κάτι που αποδεικνύεται και από τους 18.3 πόντους και τα 8.2 ριμπάουντ που είχε πέρυσι.
Το κλειδί: Kyle Lowry. Ο απόφοιτος του κολεγίου του Villanova είναι ο κύριος υπεύθυνος που οι Rockets παραχώρησαν πέρυσι χωρίς δισταγμό τον Aaron Brooks με ανταλλαγή στους Suns. Πολύ δυνατός για πλέι-μέικερ, έκλεισε την σεζόν με 13.5 πόντους, 4.1 ριμπάουντ και 6.7 ασίστ, κατευθύνοντας ιδανικά το παιχνίδι της ομάδας, κάτι που αναμένεται να κάνει και φέτος.
Τα νέα πρόσωπα: Η προσθήκη του Samuel Dalembert είναι αυτή που ξεχωρίζει στο Houston, αφού ο Αϊτινός σέντερ προσφέρει το απαραίτητο ύψος που έλειπε στην ομάδα. Από εκεί και πέρα οι Rockets πρόσθεσαν στο ρόστερ τρεις ρούκι και έναν παίκτη με μικρή εμπειδία στο ΝΒΑ. O λόγος για τους Marcus Morris, Chandler Parsons και Donatas Motejunas που επέλεξαν στο ντραφτ και τον Jeff Andrien που υπέγραψε σαν free agent. Κάποιοι από αυτούς, με πρώτο τον Morris λογικά θα έχουν ρόλο.
Πλεονεκτήματα: Στις θέσεις 1-3 οι Rockets είναι από τις πιο γεμάτες ομάδες του Πρωταθλήματος, έχοντας παίκτες όπως οι εξελίξιμοι Lowry και Dragic, ο σκόρερ Martin και οι αθλητικοί Chase Budinger και Courtney Lee. Αν παίξουν με βάση το ταλέντο τους και οι Terence Williams και Jonny Flynn τότε οι ‘’Ρουκέτες’’ θα είναι υπερπλήρεις στην περιφερειακή γραμμή. Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε και τον σταθερότερο παίκτη της ομάδας που αγωνίζεται στην θέση του πάουερ φόργουορντ, τον Luis Scola.
Μειονεκτήματα: Με εξαίρεση τον Scola δεν υπάρχει κάτω από το καλάθι κάποιος παίκτης να απειλεί με συνέπεια στην επίθεση. Στην θέση του σέντερ πίσω από τον νεοαποκτηθέντα Dalembert υπάρχει μόνο ο απογοητευτικός Hasheem Thabeet. Οι Scola, Jordan Hill, Motejunas και Patrick Patterson θα δίνουν αναγκαστικά με… βάρδιες ανάσες στον Dalembert. Αν τελικά ο Terence Williams δεν έχει ωριμάσει, τότε ο Budinger θα πρέπει να κάνει πολλή καλή χρονιά για να μην υπάρχει πρόβλημα και στην θέση του σμολ φόργουορντ.
πηγη www.sport24.gr
Μετά τον περσινό ντροπιαστικό αποκλεισμό στα playoffs από τους Mavericks οι Lakers επιστρέφουν με άγριες διαθέσιμος μόνο που αυτή τη φορά θα βρουν μπροστά τους έναν τελείως απρόσμενο αντίπαλο που δεν θα είναι άλλος από τους Los Angeles Clippers.
Δείτε τα preview της Northwest και της Southwest Division καθώς και το πρόγραμμα της πρεμιέρας του ΝΒΑ.
Η μονομαχία των δυο ομάδων του LA αναμένεται να τραβήξει όλη την προσοχή στην Pacific Division η οποία φέτος θα έχει αρκετές δυνατές κόντρες, αφού και οι Golden State Warriors ερίζουν για μια θέση στα playoffs. Οι πολύ νεανικοί Sacramento Kings θέλουν βέβαια να κάνουν την έκπληξη και να ανατρέψουν τα δεδομένα, ενώ ιδιαίτερα δύσκολη θα είναι λογικά η σεζόν για τους Phoenix Suns.
Los Angeles Lakers
Τι έκαναν πέρυσι: Με 57 νίκες και 25 ήττες εξασφάλισαν σχετικά εύκολα τη δεύτερη θέση στη Δύση, όμως στον δεύτερο γύρο των playoffs γνώρισαν μια από τις πιο βαριές ήττες της ιστορίας τους από τους μετέπειτα πρωταθλητές Dallas Mavericks.
Ο προπονητής: Αφού ο Mike Brown οδήγησε τους Cleveland Cavaliers στους τελικούς το 2007 σίγουρα μπορεί να κάνει το ίδιο και με τους Lakers. Ο προπονητής της χρονιάς για το 2009 ανέλαβε το δύσκολο έργο να καθοδηγήσει τους “Λιμνάθρωπους” μετά την αποχώρηση του Phil Jackson από την ενεργό και θα πρέπει άμεσα να τους βάλει ξανά σε τροχιά τίτλου.
Ο σταρ: Ο Kobe Bryant μοιάζει πιο αγριεμένος από ποτέ. Η συντριβή από τους Mavericks στα playoffs δεν χωνεύεται εύκολα και το μάτι του ηγέτη των Lakers γυάλιζε από την πρώτη κιόλας μέρα της προετοιμασίας.
Το κλειδί: Μετά τις κάκιστες εμφανίσεις του στα περσινά playoffs ο Pau Gasol δέχτηκε σκληρή κριτική και επιπλέον πριν από το ξεκίνημα της προετοιμασίας είχε συμπεριληφθεί στα ανταλλάγματα που θα έδιναν οι Lakers για να πάρουν τον Chris Paul. Ο Ισπανός λοιπόν έχει πάρα πολλά κίνητρα για να αποδείξει πως αποτελεί ακόμα την “κολώνα” της ομάδας και σίγουρα είναι αυτός που με την απόδοση του μπορεί να κάνει τη διαφορά γι’ αυτήν.
Τα νέα πρόσωπα: Ο Josh McRoberts και ο Troy Murphy μπορεί να μην διαθέτουν την πληρότητα του Lamar Odom, όμως έχουν να δώσουν καινούργια πράγματα στους Lakers και αναμένεται να τους βοηθήσουν πολύ ερχόμενοι από τον πάγκο. Οσο για τον Jason Kapono ένας κλασικός σουτέρ πάντα είναι χρήσιμος και μάλιστα τα τελευταία χρόνια έλειπε από την ομάδα.
Πλεονεκτήματα: Εάν ο Andrew Bynum μπορέσει επιτέλους να βοηθήσει ουσιαστικά τότε οι Lakers θα διαθέτουν το καλύτερο δίδυμο ψηλών στο ΝΒΑ και θα είναι ανίκητοι κάτω από τα καλάθια.
Μειονεκτήματα: Η θέση του πλέι μέικερ μπορεί να αποτελέσει το αδύνατο σημείο των “Λιμνάθρωπων”, καθώς ο Derek Fisher έχει πατήσει πλέον τα 37 και θα χρειαστεί λίγη παραπάνω βοήθεια από τον Steve Blake.
Phoenix Suns
Τι έκανα πέρυσι: Το 40-42 με το οποίο ολοκλήρωσαν την κανονική περίοδο δεν ήταν αρκετό για να τους δώσει μια θέση στα playoffs.
Ο προπονητής: Οπως και την περασμένη σεζόν έτσι και φέτος ο Alvin Gentry θα έχει δύσκολη αποστολή, αφού η ομάδα του χρόνο με το χρόνο αποδυναμώνεται όλο και περισσότερο, ενώ επίσης από αυτή τη σεζόν θα πρέπει να ξεκινήσει την ανανέωση της .
Ο σταρ: Αν και κοντεύει να φτάσει τα 37 ο Steve Nash παραμένει η κινητήρια δύναμη των Suns μόνο που όπως αποδείχτηκε πέρυσι δεν μπορεί μόνος του να τους οδηγήσει στην post season.
Το κλειδί: Οσο και αν ακούγεται περίεργο ο Marcin Gortat είναι ο παίκτης που μπορεί να ανατρέψει τις ισορροπίες για τους “ήλιους”. Με τον Nash να τον τροφοδοτεί ο Πολωνός σέντερ είναι ικανός για πολλές ζημιές.
Τα νέα πρόσωπα: Ο Shannon Brown θα έχει τον χρόνο συμμετοχής που δεν είχε στους Lakers, αλλά και την ευχέρεια να τρέξει ελεύθερα στο ανοιχτό γήπεδο για να σκοράρει αρκετούς πόντους κάτι που οι Suns το έχουν ανάγκη.
Πλεονεκτήματα: Η επίθεση του Phoenix παραμένει μια από τις καλύτερες του πρωταθλήματος οπότε όποιος δεν τους υπολογίζει μάλλον θα την… πατήσει. Σε βράδια που θα “βρέχει” τρίποντα οι “ήλιοι” θα είναι μεγάλος μπελάς για οποιαδήποτε άμυνα.
Μειονεκτήματα: Η ομάδα είναι γεμάτη καλούς παίκτες όμως ακόμα δεν έχει καταφέρει να καλύψει το κενό που άφησε πίσω του ο Amar’e Stoudemire πηγαίνοντας στους Knicks το περασμένο καλοκαίρι.
Golden State Warriors
Τι έκανα πέρυσι: Εντυπωσίασαν με τις επιθετικές τους ικανότητες, αλλά από τη στιγμή που πέτυχαν μόλις 36 νίκες και έκαναν 46 ήττες έμειναν εκτός playoffs.
Ο προπονητής: Ο Mark Jackson θα δουλέψει φέτος για πρώτη φορά ως πρώτος προπονητής όμως δείχνει να έχει μεγάλες βλέψεις. Οι “πολεμιστές” έχουν μόλις μια παρουσία στα playoffs από το 1994 και μετά και αν καταφέρει να τους μάθει να παίζουν λίγο καλύτερη άμυνα θα έχει κάνει ένα πολύ σημαντικό βήμα για τους επαναφέρει στην post season.
Ο σταρ: Ο Monta Ellis είναι μια ασταμάτητη “μηχανή” παραγωγής πόντων που μπορεί να διαλύσει κάθε άμυνα, όμως προκειμένου αυτή του η ικανότητα να λειτουργήσει υπέρ του Golden State θα χρειαστεί να παίξει και λίγο άμυνα.
Το κλειδί: Αν ο Stephen Curry καταφέρει να σταθεροποιήσει την απόδοση του σε υψηλά επίπεδα οι Warriors θα διαθέτουν το καλύτερο περιφερειακό δίδυμο στο ΝΒΑ, καθώς ο συνδυασμός του με τον Ellis στην επίθεση είναι τρομακτικός.
Τα νέα πρόσωπα: Ο Kwame Brown πήρε πολλά χρήματα και καλείται να τα δικαιολογήσει βοηθώντας τον David Lee και τον Andris Biedrins ώστε να προσφέρει στον Mark Jackson μια ακόμα αξιόπιστη λύση στους ψηλούς.
Πλεονεκτήματα: Από τη στιγμή που η μπάλα μπαίνει εύκολα στο καλάθι οι Warriors είναι επικίνδυνος αντίπαλος για κάθε ομάδα. Ιδιαίτερα από τη στιγμή που εκτός από τον Ellis και τον Curry στο επιθετικό κομμάτι συμμετέχουν επίσης ο David Lee και ο Dorell Wright θα υπάρχουν παιχνίδια στα οποία οι αντίπαλες άμυνες δεν θα ξέρουν από πού να φυλαχτούν.
Μειονεκτήματα: Όταν η μπάλα μπαίνει εξίσου εύκολα και στο δικό σου καλάθι όμως είναι δύσκολο να κερδίσεις. Οι Warriors θα πρέπει να βελτιώσουν κατά πολύ την άμυνα τους αλλιώς πάλι θα δυσκολευτούν να μπουν στα playoffs.
Los Angeles Clippers
Τι έκανα πέρυσι: Μέχρι να πάρει μπροστά ο Blake Griffin το τρένο των playoffs είχα χαθεί και το 32-50 με το οποίο τελείωσαν την κανονική περίοδο δεν ήταν αρκετό για να το προλάβουν.
Ο προπονητής: Μετά την απόκτηση του Chris Paul ο Vinny Del Negro έχει στα χέρια του την επόμενη ανερχόμενη δύναμη του ΝΒΑ. Πρώτος στόχος είναι επιστροφή στα playoffs για πρώτη φορά μετά το 2006 και μετά όλα γίνονται. Εάν μάλιστα ο CP3 με τον Griffin δέσουν γρήγορα ο τεχνικός των Clippers δεν αποκλείεται να είναι ένα από τα φαβορί για το βραβείο του προπονητή της χρονιάς.
Ο σταρ: Ο Blake Griffin πλέον δεν είναι μόνος του σε αυτή την κατηγορία. Η έλευση του Chris Paul αυτόματα έχει μετατρέψει τους Clippers σε άκρως υπολογίσιμη δύναμη στη Δύση και παρέα φιλοδοξούν να κάνουν μεγάλα πράγματα στο Los Angeles.
Το κλειδί: Η παρουσία του Chaunsey Billups θα προσδώσει στοιχεία στο παιχνίδι των Clippers τα οποία έχουν να δουν από την εποχή του Sam Cassell. Οπότε στα playoffs κανένας δεν θα θέλει να τους βρει απέναντι του.
Τα πρόσωπα: Ο Paul και ο Billups φυσικά ανήκουν και σε αυτή την κατηγορία όπως άλλωστε και ο Caron Butler που επιστρέφει από μεγάλη απουσία λόγω τραυματισμού αλλά και με ένα δαχτυλίδι πρωταθλητή.
Πλεονεκτήματα: Νιάτα-ταχύτητα-δύναμη-αθλητικά προσόντα. Οι Clippers διαθέτουν όλα τα στοιχεία που απαιτεί το σύγχρονο μπάσκετ και αναμένεται να είναι η πιο θεαματική ομάδα του πρωταθλήματος, καθώς πολύ δύσκολα θα οποιοσδήποτε αντίπαλος θα την κοντράρει πάνω από το στεφάνι.
Μειονεκτήματα: Κι’ όμως με τις κινήσεις που έκαναν φαίνεται να μην υπάρχουν τουλάχιστον στα χαρτιά. Στην πράξη ο πάγκος τους θα πρέπει να φανεί αντάξιος της εξαιρετικής πρώτης πεντάδας τους ώστε να βοηθήσει τους Clippers να αναζητήσουν από φέτος κάτι καλύτερο από μια απλή συμμετοχή στα playoffs.
Sacramento Kings
Τι έκαναν πέρυσι: Μια ακόμα κακή σεζόν, αφού έμειναν μόλις στο 24-58 που ήταν το δεύτερο χειρότερο ρεκόρ τους τα τελευταία 22 χρόνια.
Ο προπονητής: Φέτος ο Paul Westphal ελπίζει πως το νεανικό σύνολο που έχει στα χέρια του θα τον βγάλει ασπροπρόσωπο και τουλάχιστον θα δείξει πως έχει τις δυνατότητες για κάτι καλό στο μέλλον.
Ο σταρ: Μπορεί την περασμένη σεζόν να ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς όμως ο Tyreke Evans επιστρέφει για να θυμίσει τον εντυπωσιακό rookie της χρονιάς που είδαμε το 2010.
Το κλειδί: Εάν ο DeMarcus Cousins αφήσει στην άκρη τις πολλές ιδιορρυθμίες του και παίξει το μπάσκετ που μπορεί οι Kings θα έχουν στη διάθεση τους έναν πάουερ φόργουορντ που θα μασάει σίδερα και θα τρομάζει τους αντιπάλους του με την παρουσία του και μόνο.
Τα νέα πρόσωπα: Με τον J.J. Hickson και τον Chuck Hayes το Sacramento έχει σχηματίσει μια εξαιρετική φροντ λάιν, αλλά ταυτόχρονα φρόντισε να ενισχύσει και την περιφέρεια του παίρνοντας στο draft τον Jimmer Fredette που αναμένεται να είναι ένας από τους καλύτερους rookies της φετινής σεζόν.
Πλεονεκτήματα: Οι “βασιλιάδες” είναι η πιο νεανική ομάδα του ΝΒΑ και θέλουν να δείξουν από τώρα πως μπορούν να πρωταγωνιστήσουν κάνοντας την έκπληξη στη Δύση όσο δύσκολο και αν είναι αυτό.
Μειονεκτήματα: Ο Westphal ίσως χρειαστεί αρκετό χρόνο για να “παντρέψει” τους παίκτες μεταξύ τους και να μοντάρει αυτό το εξαιρετικό σύνολο που έχει συγκεντρώσει η ομάδα του πράγμα που σημαίνει πως κάτι τέτοιο ενδέχεται να της κοστίσει αρκετές νίκες κατά τη διάρκεια της χρονιάς.
πηγή www.sport24.gr
