Κάντε τώρα καμπάνιες!
Το σενάριο του repeat ήταν πολύ βολικό για όλους και πριν από όλα για τους διοργανωτές. Σε μια εποχή με οικονομική κρίση ήταν μεγάλη υπόθεση να διοργανωθεί το φάιναλ-φορ στη πόλη μιας κορυφαίας ομάδας που είχε σχεδόν σίγουρο το εισιτήριο. Όταν υπάρχει δυνατός “γηπεδούχος”, η εμπορική επιτυχία του event είναι πανεύκολη. Το σχέδιο έλεγε ότι οι πιστοί της Μπάρτσα θα έκαναν ανάρπαστα τα εισιτήρια, όσο μειωμένη ζήτηση κι αν παρουσίαζαν οι φίλαθλοι των υπόλοιπων ομάδων. Έτσι, ο Ναβάρο θα σήκωνε την τρίτη κούπα της καριέρας του μέσα σε ένα κατάμεστο Σεν Τζόρντι με δίχρωμες σημαίες να ανεμίζουν. Ε λοιπόν, όχι! Ο Ομπράντοβιτς μπήκε στο κάδρο και το έσπασε. Έδεσε κόμπο τον δύσμοιρο Πασκουάλ και έβαλε τους διοργανωτές να τρέχουν!
Επιχείρηση "ξεβράκωμα"
Οι «μπλαουγκράνα» θεωρούνται (δικαίως ίσως) η πιο δυνατή ομάδα της εποχής. Είναι αλήθεια ότι έχουν πλουσιότερο, σε βάθος και σε ποιότητα, ρόστερ από οποιαδήποτε άλλη ομάδα της Ευρώπης. Κι όμως δεν κατάφεραν τίποτα. Χωρίς ούτε να τους κλέψει, ούτε να τους λαδώσει, ούτε να τους δηλητηριάσει, ο Παναθηναϊκός του Ομπράντοβιτς τους έσκισε, τους ξεφτίλισε. Η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης, έκανε τέσσερα κολλητά κακά ματς, τρεις κολλητές ήττες με τον ίδιο αντίπαλο. Ο Πασκουάλ, που περνιόταν για παιδί-θαύμα (κατ’ αναλογία με τον Ρούμπιο, τρομάρα τους) παρουσίασε την ομάδα του σε κάθε ματς χειρότερη από το προηγούμενο! Αυτός ο Σέρβος σατανάς τούς έλιωσε το μυαλό.
Τέρμα το παραμυθάκι
Εξάλλου, ο Σέρβος πρέπει να πιστωθεί ότι κατεδάφισε τον μύθο του ισπανικού μπάσκετ, που (λέει ο μύθος) πάντα νικάει το ελληνικό γιατί αφήνει ελεύθερους τους παικταράδες. Δηλαδή, ο Ναβάρο που είναι «αναρχοαυτόνομος» είναι καλύτερος από τον «υποταγμένο» Διαμαντίδη. Ο μύθος αυτός μας βόλεψε αρκετά στο περυσινό φάιναλ-φορ όταν ο Ολυμπιακός κατατροπώθηκε από τους «μπλαουγκράνα», ενώ φοριέται σχεδόν κάθε καλοκαίρι όταν η Εθνική πέφτει σε τοίχο, όποτε συναντάει τους Ισπανούς. Ε λοιπόν, ο Παναθηναϊκός νίκησε την καλύτερη ομάδα της Ισπανίας παίζοντας άμυνα και μπάσκετ βασισμένο 100% στο σύστημα. Και το έκανε στηριγμένος σε ένα σωρό Έλληνες διεθνείς.
Μαρτύριο της σταγόνας
Το πλάνο λειτούργησε στον απόλυτο βαθμό. Όσο τα λεπτά της σειράς κυλούσαν, η Μπαρτσελόνα συσσώρευε ματαιώσεις. Έφτασαν, ο Ναβάρο και οι παρέα του, να είναι κυριολεκτικά διαλυμένοι στο τελευταίο ημίχρονο της σειράς. Ο Ομπράντοβιτς είχε τον Διαμαντίδη κρύο, τον Νίκολας στα πιτς, κι όμως η δουλειά είχε ήδη γίνει μέσα στο κεφάλι του αντιπάλου. Τα τελευταία δευτερόλεπτα ήταν ενδεικτικά: ανίκανοι να αντιδράσουν, οι πρωταθλητές Ευρώπης κοιτούσαν τον Σάτο να διασχίζει όλο το τερέν και να καρφώνει μέσα σε πανζουρλισμό. Ήταν η απόλυτη δικαίωση του σχεδιασμού που έγινε για τη σειρά. Εκαντοντάδες ώρες δουλειάς δεν πήγαν χαμένες και ο Ζοτς έχει κάθε λόγο να χαμογελά και, λίγο, να κομπάζει.
Μιλάει το... CV
Δικαιότατα θεωρείται ο σημαντικότερος Ευρωπαίος προπονητής, ενώ είναι μόλις 51 ετών. Κι όμως, τον Αύγουστο κλείνει 20 χρόνια σ’ αυτή τη δουλειά και σε μερικές εβδομάδες κλείνει 19 χρόνια από το πρώτο του ευρωπαϊκό τρόπαιο. Που το κατέκτησε μετά από μόλις 8 μήνες καριέρας! Αυτά δεν τα έχει κάνει κανείς. Στα 20 χρόνια δουλειάς μετράει 29 τίτλους – οι 11 αφορούν ευρωπαϊκές και διεθνείς διοργανώσεις – και μην επεκταθούμε για το τι έχει κάνει στο «Τριφύλλι». Το ότι έκανε αυτό τον Παναθηναϊκό καλύτερο από αυτή την Μπαρτσελόνα είναι το τελευταίο του μεγάλο αριστούργημα. Ο τύπος είναι ΘΕΟΣ.
